Przedmiotem moich rozważań nie jest historia budynków muzealnych ani szczegółowa analiza przemian, jakim podlegały, ale próba wydobycia najistotniejszych zjawisk, które wpłynęły na ich kształtowanie, a w dotychczasowej literaturze nie znalazły właściwego dla siebie miejsca. Dwuwymiarowość postrzegania muzeum sztuki – jako budynku o określonym kształcie oraz siedziby instytucji publicznej spełniającej ważne funkcje społeczne i kulturowe – stawia przed projektującym architektem trudne zadania i zmusza do pytań. Jak kształtować przestrzeń muzealną środowiska, w którym znajdzie się dzieło sztuki? Jak wyznaczyć granice autonomii – czy neutralności – twórcy muzeum i twórcy sztuk (tradycyjnych czy wizualnych), którego dzieła są eksponowane? Czy kształt przestrzenny budynku muzealnego może stanowić konkurencję dla wystawianych w nim prac? (fragment wstępu)